Joep's wonderlijke avonturen

Liever wat opblijven — als de alles verbergende avond ’r was.

Gebukt liep-ie de trap op, niemand groetend, bereid ’r op los te grommen — en omdat ze die uitdrukking van z’n gezicht kenden, bleven ze op ’n afstand.

Driftig schopte-ie z’n bottines uit, smakte op ’t bed.

Als de kwakzalver — dat blééf-ie ten slotte met z’n onverantwoordelijke proefnemingen ! — ’t niet zoo stipt had verboden, zou-ie gesnikt en gesnikt hebben, desperaat als-ie zich tegenover ieder en alles voelde. Met ’n stuk deken over de oogen liet-ie zich gaan.

’n Hoofd had-ie niet meer — denken kon-ie niet meer — ’t huis, de stad, de wereld — niets bestond voor ’m.

Rust, rust van bewegende blaren, rust van zingende vogels, rust van de groote stilte, als op ’t kerkhof, scheen ’t éénige....

Dan, kwaadaardig om ’t geroep en geschreeuw van kinderen benee in den achtertuin — wat-ie zoo dikwijls verboden had — sprong-ie ’t bed uit en ’t raam opschuivend was-ie op ’t punt, ze heen te vloeken — de rakkers van den tuinier en van den huisbewaarder.

94