Joep's wonderlijke avonturen

pénibel voor jou èn voor ons.... Maar m’n bloemen heb je toch iederen dag gekregen, niet?

Hij knikte. Ook in ’r stem, ’r lief-doen, schenen z’n óógen vroeger nooit geobserveerde veranderingen op te letten.

Vóór z’n blindheid was ’r gezichtje ’m alles geweest, had-ie ’r onstuimig gewild — was ze de ideale vrouw voor zijn kring — aanvallig, innemend —’n voorbeeldige f emme-du-monde.

Toen, in z’n blindheid, zich over de „onmogelijkheid” van ’n huwelijk heenzettend, had-ie getracht ’r als ’n vreugde, ’n teere vreugde, in z’n onzaligen nacht vast te houden — waren ’r niet méér innige souvenirs aan je jeugd, je kinderjaren, je moeder, die je met ’n glimlach ook in ’t diepste donker her-zag? — maar zelfs met ’r hand in de zijne, was ’t nooit meer dat geworden.

’r Stem in die dagen ging langs ’m, had geen voeling met’t leed en den opstand, die-ie onder vinnigen spot van zich trapte.

En nu, opnieuw ziend, gedrochtelijk-ver-groot de luttelste zaken, was ze ’m als iemand die je na ’n reis van jaren en jaren terugvond — verouderd — veranderd — ver-van-je-eigen-leven....