Joep's wonderlijke avonturen

schemer kijken, terwijl-ie ’r voorloog dat-ie de eerste avondster zag....

— We konden morgen, zei ze — denkend aan den wonderdokter, die haar had geholpen —: we konden morgen naar den professor gaan — misschien weet die voor mij raad, Joep.

Ze zag ’m schrikken, heftig de vuisten ballen.

Z’n stem bleef onveranderd.

— Dat kan niet....

— Waarom niet?.... Jou heeft-ie toch ook zoo dikwijls geholpen?

— Omdat-ie op reis is, loog-ie.

Ze zweeg, niet begrijpend waarom-ie onwaarheid sprak.

En in die stilte stond-ie voorzichtig tastend op, om van ’t kastje den bijbel te krijgen.

Ze herkende ’r geschenk, ’t boek met ’t braille-schrift.

Met den vinger over de letters glijdend, zooals-ie ’t die dagen gedaan had, zonder dat ze ’t vermoedde, begon-ie — glimlachend, omdat Pieter, de raaf met de duive-oogen, die-ie van ’t lijk mee had gebracht, zich op z’n schouder zette.

Buiten ging de zon onder, de stammen der

230