Joep's wonderlijke avonturen

Ik durf ’t ’m niet zeggen, nóg niet zeggen, dacht ze, met tranen in de oogen, terwijl hij bleek en met invretende zorg op ’t gelaat door de kamer stapte, telkens de handen in beveiliging voor zich uit — ik durf ’t niet zeggen: wie weet hoe lang ’t bij mij duurt — hoe ellendig-ie zich zal voelen, hoe bezocht, wanneer-ie hoort dat ik zie....

Nu ben ’k z’n troost, z’n toespraak, degeen die ’m begrijpt....

Misschien verandert dat alles, als ’k opnieuw z’n verpleegster word....

Ze aten samen.

Hij, de blinde, bediende haar, de ziende.

’t Was van ’n eindelooze, verwarmende ontroering, op te letten hoe-ie ’t dee, hoe-ie als ’t snijden van ’t vleesch te moeilijk werd, ’n vinger op den mond lei en Johan met ’n goedigen lach ’t gerinkel van vork en mes zonder interruptie voort liet gaan.

’t Werd ’t in stille offering heilig-groot doen van ’n moeder, van ’n elk geluid hoo-rende moeder, als-ie in glimlachende ont-rusting luisterde öf ze wel at, zelf met z’n vork de eetklanken nabootste, zonder te eten.

O, en ’t met melk-troebele oogballen naar de zij van ’t venster met z’n aantragenden

229