Joep's wonderlijke avonturen

mensch — zóó als ze alleen waren, zag ze alles — in ’m.

’s Nachts als je dacht, lachte, verdriet had, maakte je gelaat ’t in reflex mee, voelde je je veilig, zeker, in den kleinen tempel van je eigen ik — ’s nachts, in ’t duister, bij ’t onbespied zijn, of bij wandelingen, buiten in ’t rustig donker, dorst je de trekken van je wangen, je mond, je oogen vrij geven, werd je gelaat de spiegel, de eerlijke, zuivere, van ’t geen er in je omging.

Dat heerlijke, verrukkelijke, dat openbloeien van z’n ziel als ’n bloemkelk — dat zien van verborgen dingen, waarvoor-ie zich anders zou hebben geschaamd — zag ze in de oneindigheid der uren — zag ze soms met de beklemmende sensatie dat ’t niet mocht, dat ’t ’n verraad was ’m in den waan dat ze z’n kameraad-van-’t-zèlfde-ongeluk was, te laten.

Maar al wat-ie ’r met z’n zwijgen, z’n be-zorgd-ernstig staren in haar richting, z’n glimlach, z’n driftig gebalde vuisten, z’n doodelijk-vermoeid achterover leunen, z’n zich geweld-aandoen om in z’n stem onverstoorde maat en klinking te houden — zéi, sprak — was voor haar, haar eigendom, haar onvervreemdbaar bezit.

228