Joep's wonderlijke avonturen

van de bewogenheden, de peinzingen, de diepste verborgenheden van z’n ziel.

Ze zag — dat opperste zag zij — had nog niémand vóór ’r gezien — ze zag ’n mensch die zich onbespied in ’t donker waande.

Bij z’n glimlach als-ie zich gelukkig voelde — bij z’n glimlach als-ie pijn had — bij z’n anders denken dan z’n doen betoogde — bij z’n doen dat buiten z’n gedachtenleven ging — bij wat-ie zei en sprak — gaf-ie zich zonder verweer, zonder voorbehoud, zonder vrees dat z’n gelaat meer of minder of afwijkends zou beweren — omdat-ie zich in z’n blindheid tegenover ’n blinde geloofde.

Toen ze ’m vróéger verpleegde, had ze zelden anders dan ’n masker, ’n cynisch mom, ’n gezicht waarvan alle spieren, alle emoties aan wilsbanden leien, gezien — nu, met ’n door teederheid wonderzwaar hart, bespiedde ze met de geëxalteerde gretigheid van ’n verliefde, ’t gelaat van den man, die voor ’t ’m omringend duister waarin ook zij ademen moest, geen ziels-geheimen meer bezat.

Als Johan de kamer in kwam, werd Joep dadelijk ’n liegend, zich bedwingend

227