Joep's wonderlijke avonturen

den, zat ze nog, schokkend en krimpend of ze koorts had.

— Loek, zei-ie ’r aanstootend.

De oogen openend zag ze ’m, zag ze ’m plotseling of ’t alles ’n grauwe droom was geweest — en met ’n schreeuw, die de men-schen dee omkijken, sloeg ze de armen om z’n hals.

— Loek — wat is ’r?, vroeg-ie, beangst.

’t Lag ’r op de lippen ’t uit te roepen, uit te gillen, dat zij, zij ’t gebruik van ’r oogen herkregen had — maar ’m vóór zich ziend, bleek en veranderd, houdingloos en glim-lachend-onzeker tusschen de leuningen der kerkbanken — en met snikkend meelijden met den man, die al die dagen en avonden z’n blindheid als ’n held verborgen had gehouden, om hdar leed niet te vergrooten — begon ze op haar beurt ’n spel van teedere leugens, liet ze zich door ’m leiden, terwijl ze niet aarzelde, luisterde ze naar de stem van den lakei, die Joep aan de hand hield.

Spreken dee ze niet. Ze herhaalde dezelfde woordjes van dien morgen.... liefste, liefste God.... liefste God.... en de tranen die niemand oplette, de tranen van aanbidding bij ’t herzien van de zon aan den hemel, ’t

225