Joep's wonderlijke avonturen

bogen, de handen gevouwen, ’t gebedenboek önopengeslagen in ’r schoot.

’t Orgel zette in — ’t gezang steeg, zweefde in de binten-koepeling der kerk, wreef aan langs de witgekalkte muren, ontrustte sterker ’t spelen der stof tuimelinkjes in ’t zilver-spartlend geblink, heel-boven in ’t schip — ze zong niet, kon niet zingen — bad niet, kon niet bidden — zoo als dat *r gebroken, vernietigd had — ’t óók weten van zijn blindheid.

Hij is blind — ik ben ’t, hamerde ’t in ’r hersens.

Voor niets was ’r plaats in ’r hoofd dan voor dat ééne ontzettende, dat-ie verzwegen had.

Bij de woorden van den kansel, de woorden die ’r aandacht dwongen, kwam ze bij uit de verdooving.

De wanhoop, ’t gevoel van verloren houvast, de smart en vrees voor wat komen zou, huiverden zoo in ’r op, dat ze kreunde bij ’t zich geweld aandoen, om te blijven zitten.

Toen, bij ’t preludeeren van ’t orgel, barstte ’t in ’r los, snikte ze zoo desperaat dat de menschen voor en achter stil werden — en bij ’t uitgaan der kerk, ’t hoofd in de han

224