Joep's wonderlijke avonturen

gevraagd waarom laat je dat aan Johan over?

— Omdat — omdat...., had-ie gehakkeld: ....omdat ik m’n donkeren bril voor de bijzonder sterke zon op heb gezet....

Ze voelde dat-ie onwaarheid sprak —voelde ’t aan ’t telkens drukken van ’r arm of-ie steun zocht.... O, ze wist dat van vroeger....

Toen, op de stoep van de kerk, in ’t gedrang, struikelde-ie, had ze moeite zelf te blijven staan.

En terwijl Johan ’r door z’n angst of mé-néér zich bezeerd had, vergat, zich verontschuldigde dat-ie gewaarschuwd had — staarde ze in schrikversteening voor zich uit, liet ze zich willoos in ’t gestommel der kerkgangers meesleepen tot ze zijn stem weer hoorde en Johan, goedig onhandig, de twee armen samenbracht.

Ze vroeg niet of-ie zich pijn had gedaan, praatte niet, antwoordde niet. Ze zat op ’r vaste plaats, van ’m gescheiden, omdat ’t zoo vol was — hij ’r vandaag voor ’t eerst om hadr genoegen te doen, tegen ’n zuil aangeleund, luisterde.

Ze zat klein, als ’n oud vrouwtje, in den wijder lichtenden bal, den jongen rug ge

223