Joep's wonderlijke avonturen

ontredderde beving van ’r woorden: ....ik dacht....

— Wat dacht je, hahaha!, vroeg-ie ’t gebaar hervattend — van de stoelleuning over ’r schouder naar de in reflex trillende kleine hand.

— Niets, zon ze — en dien avond bij z’n gestap door de kamer, bij ’t zitten aan tafel, bij ’t lezen van ’t kapittel, bij de vroolijke zekerheid van z’n stem en de bedaarde aarzelende langzaamheid van z’n bewegingen, zat ze in folterende, kleine angstjes of ze zich vergiste, of ’t geen inbeelding, geen overspanning was.

Waarom gaat-ie heelemaal niet meer naar beneden, dacht ze in luistering. Waarom schuifelt-ie zoo als-ie loopt, dacht ze in luistering, ’r Ooren gleden mee met z’n voeten, waren bij ’t geringste, afwijkend geluid.

En nog na z’n heengaan — alleen — zonder hulp — na ’t sluiten van z’n kamer, bleef ze bij ’r deur — de stilte van ’t huis niet herkennend — zoo vreesachtig voor de plots vijandige geluiden van den zomer-schen nacht, dat ze ’t raam met ’n smak sloot.

219