Joep's wonderlijke avonturen

waar-ie ’t vleesch mee had gegrist, lachte ze over de grappige onbeholpenheid van ’n man, die niet voor verpleging in de wieg was gelegd.

Bij de koffie kwam de krant.

— Hoe goddelijk dat jij voor kan lezen, zei ze, met ’n ontroerende klatering van geluk in ’r stem; laat ik je hand vasthouen, en lees dan, hè?.... Doe je ’t?....

— Met genoegen, zei hij, ’t niet durvende weigeren.

En terwijl Johan met voeten die bang voor ’t zeil waren de tafel afruimde — las-ie — las-ie de krante-berichten, die-ie zelf fantaseerde — of-ie in ’t donker aan ’n kind voor zat te droomen — las-ie de malste gebeurtenissen van diefstal en ongelukken

— las-ie telkens.... „naar wij vernemen....” of „naar men ons uit goede bron bericht” of „men schrijft ons uit ’t Noorden....”, zinnen zooals-ie zich van voor jaren herinnerde.

Zij luisterde half. De dwaaste histories had-ie ’r kunnen voorlezen, — omdat ze z’n hand vasthield èn omdat in de zingende olmen buiten de nachtegalen wakker begonnen te worden. Zijn stem èn de avondstilte èn ’t gekweel dat door ’t open venster

211