Joep's wonderlijke avonturen

— Zul je — zul je, aarzelde ze met ’n jongen lach: zul je door mijn oogen nooit naar andere vrouwen — nooit naar.... haar kijken?

— Nóóit, zei-ie starend, zelfs de glittering van ’t gouden kruis — zoo dichtbij — niet meer onderscheidend.

Toen, nog juist vóór Johan met de dampende schalen binnenkwam, trok ze zijn hoofd dichter naar zich toe — en in ’t gemeenschappelijk donker, bij de eerste aanraking der lippen, die ze gister geweigerd had, glimlachten ze beiden of ze ’t allerschoonste zagen.

Dien heelen avond was de leugen in de kamer.

Als ze zei: — Wil je m’n vleesch snijden, Joep?, tastte z’n hand over de tafel heen — en als ze bij ’t uitglijden van ’t mes, ’t krassen der vork vroolijk opmerkte dat-ie ’t niet héél handig dee, antwoordde-ie even monter dat-ie ’t langzaam moest leeren — ’t huishouden.

Dan, altijd met den zonderling-starren glimlach van den blinde, schilde-ie ’r peer, den vinger langs de sappige strook en als ze met ’r eigen vinger de gleuven betastte