Joep's wonderlijke avonturen

— Zoo lang?

— Ja — ’k ben niet voor m’n genoegen.... Ze hoorde ’t stokken, ’t aarzelen van z’n stem — dacht aan de andere-van-de-serre.

— Als ’k ’t vragen mag — als je ’t niet kwalijk neemt — door wie ben je zoo lang

— zoo ellendig lang....?, vroeg ze nog eens.

— Door — door.... Wat doet ’t er toe, glimlachte-ie, ’t onraad in haar stem speurend.

O, dat vond-ie heerlijk — dat ze zich ook nog zoo kléin bloot gaf — dat ze echt vrouwelijk en jaloersch dee!

Maar dadelijk werd ze wreed door de spanning van uren en uren, waarin ze gewacht had.

’t Tobbend luisteren naar de voetstappen die niet kwamen, de eenzaamheid juist den allereersten dag van ’r blindheid, de wanhopige worsteling met ’r gedachten in ’t moordend-eindeloos donker, ’t vasten van af den morgen met niemand die naar ’r omkeek, voor ’r zorgde — terwijl hij die ééuwigheid uitbleef — hadden ’n verbittering, ’n gekwetstheid in ’r gewrokt, die ze luchten moest, die ze niet bedwingen kon.

’t Zachtzinnig, onderworpen, geduldig schepseltje, dat tot dit oogenblik enkel voor

206