Joep's wonderlijke avonturen

angst voor de toenemende troebelheid rond de auto.

De meegenomen raaf streelde-ie, liet ’t dier in z’n vinger bijten — eerst op ’t voorplein schrikte-ie op, omdat ’t spel van bedrog zou beginnen.

— Johan, zei-ie haast smeekend tot den huisbediende, toen ze benee in de eetzaal waren:.... ik geloof dat ’k wéér blind ga worden, dat m’n oogen ’t door ’n massa dingen die ’k doorstaan heb, niet zullen harden. — Dat zeg ’k alleen aan jou — mag niemand, niémand anders weten.... Steek daar je vingers bij op....

— Kom, meneer...., begon de lakei onge-loovig.

Joep liet ’m niet aan ’t woord.

— Als je je mond weet te houen, zei-ie zoo dringend, zoo ernstig dat de man niet langer dorst twijfelen: als je ’r met niemand en vooral niet met de pleegzuster over spreekt — als je de komedie die noodig is, meer noodig dan jij begrijpt, mee helpt spelen — zorg ’k voor jou en je familie voor de toekomst. Steek ’r je vingers bij op!

— Als u ’t wil....

— Ja — ik wil ’t — en als je door één

204