Joep's wonderlijke avonturen

eenig doel geofferd had — nee — nooit!

Al moest-ie ’r om liegen tot zijn dood —van zijn lippen zou ze ’t niet hooren.... Daar deed-ie ’n eed op. Dat nam-ie zich als iets onbreekbaars voor. Dat werd z’n plechtig-ste levensgelofte. En.... ze hoefde ’t niet te hooren. In ’r verbeelding zou ze ’m als ’n gelukkig, door haar oogen ziend, van alles genietend mensch houden — in die onaantastbare verbeelding zou ze over ’m zitten glimlachen — den glimlach dien-ie voor z’n heele verder bestaan wist — over ’m zitten praten — bij God en de engelen: hij zou de onvermoeibare, dankbare luisteraar blijven, ’r van zon en zomersche dingen vertellen als-ie zonnewarmte voelde, ’r de geluiden van den tuin, de straat, de stad beliegen, ’r zóó afleiden dat ze vergeten zou óók over ’n blinde te zitten.... En ’t wandelen? Daar zou-ie uitvluchten voor zoeken, zeggen dat-ie z’n voet had verstuikt — ’t kwam ’r niet op aan hoe, hoe gemeen-ie loog, als ze maar in z’n ziend geluk gelóófde, ’t onder geen omstandigheden te weten kwam, dat-ie ’t verspeeld had.

Bij die sterke voornemens verjoeg ’n teere, bijna vrouwelijke glimlach den rauwen

203