Joep's wonderlijke avonturen

den, die-ie van ’m gehoord had — zóó kort geleden: „....ik wil en ’k zal je niet meer ontvangen....”, bij ’t zien van den verwilderden, door dierklauwen uit ’t wetenschappelijk werk gerukten kop — maar vooral bij ’t bedenken dat-ie te laat was gekomen, te laat voor wat-ie niét voor zichzelf kwam vragen — wat nu niet en nooit meer te veranderen was — stond-ie vol innigste ontroering — en de tranen, de verboden tranen, brandden in z’n oogen. Door den dood van den Prof, die ’t geheim van ’t enten der oogen meenam, was Loek voor altijd geofferd, voor ’r verdere leven blind, kon-ie ’r goden-geschenk niet meer weigeren.

De raaf, hongerig als de andere in den corridor roepende dieren, fladderde op z’n schouder, de herdershond schoof z’n snuit langs z’n hand.

— Rij naar ’t dorp, zei Joep zacht: ik wacht zoolang hier.... En breng iemand mee om te waken....

— Best meneer.

Door ’t raam wipte de chauffeur naar buiten.

Met den hond, de raaf en den slingeraap, bleef Joep bij den starenden Prof — den

19 5