Joep's wonderlijke avonturen

Hij was dood.

’t In kleurtjes gebarsten licht, de door ’t vensterglas in roode, ei-gele, dof-paarse vervloeiing gescheurde zonnestreep van ’t raamluik, gloorden als ’n makabere greep over den rossen baard met z’n spetjes tin-telzilver en z’n okeren kopergloed, over ’t eene bloeiend-lachende jukbeen, en langs ’t kleuren-dampende, als bij ’n schouw zoo peinzend, glazig-gespannen oog met de oranje wimpers en borstelige wenkbrauwharen.

Op ’t haast doorzichtig voorhoofdsbeen, rustig de veeren van ’r schoeren door-pie-kend, geduldig wachtend op ’t ontwaken uit dien ademloozen slaap, zat de zwarte raaf met de duive-oogen, die de geleerde bij ’t eerste bezoek, gelijk ’n ouden kameraad met „Pieter” aangesproken had.

Ze sloeg ’r snavel als ’n kam door de blau-wig-zwarte pluizen van ’r nek en ’r borst, en ’r beschubde klauwpooten stonden in ’t ruige joelen der haren van den doode.

In ’t studeervertrek zelf, rauwde gekrijsch van katten en papegaaien, klonk ’t geklots van zwaarhakkige schoenen, gruizelde glas tegen den grond te pletter.

Doodsbleek, of-ie ’n helle-visioen had aan

187