Joep's wonderlijke avonturen

— Mag ’k nog even, éven binnenkomen?

— Als je ’t licht niet opsteekt en bij de deur blijft staan...., zei ze verheugd, om alles, om ’t onzegbare dat ze in z’n geluid vond. Zachtjes scharnierde de deur — zachtjes bestapte-ie ’t zeil.

Ze lag in ’t bed, zien deed-ie ’r niet.

— Heb je niets noodig, Loek?

— Niets.

— Ben je boos dat ik je stoor?

— Waai om boos — jij ziet mij niet — ik zie jou niet — slapen dee ’k nog niet....

— Waar dacht je dan aan?

Even bleef ’t stil.

Toen zei ze zeker, zonder ’n aarzeling in ’r stem: — Aan jou.

— Ik aanbid je, zei hij toen, ’t kamerduis-ter toesprekend.

— Dank je, antwoordde ze — de oogen vol tranen.

’t Was te laat. Samen gelukkig zijn kón niet meer.... ’n Vrouw die niet zag kón niet — mocht niet....

Bij de deur dacht-ie nog: ’k neem ’r in m’n armen — ik kan geen seconde meer buiten ’r, maar omdat ze zoo weldadig rustig zei: „....Goeien nacht.... Nu moet je zélf gaan slapen.... Vannacht heb je ook niet gesla

180