Joep's wonderlijke avonturen

veezlige plankjes, dat je hinderde als je de pop met de gouden haren en de gesloten oogen in ’t gróóte bed zag, op de tafel gesteld.

Met ’t hoofd op ’t kozijn, om dat èn ’r kind niet te zien, lei de moeder, soms bedwon-gen-kreunend, dan met rauwe klachten, die ’r rug doorschokten.

Bij Joep’s voorzichtige stappen, denkend dat ’t ’r man was, keek ze op, en de herinnering aan de geboorte-als-’n-misdaad, aan ’t weggestopt houen van ’t kleutertje, de altijd kwellende angsten of hij ’t in z’n blindheid zou merken dat ’r ’n kind bijgekomen was — wrevelden zoo in ’r op, dat ze met de handen vijandig opgewonden in ’r schoot, zonder ’n groet, zonder ’n poging om ’r haat te maskeeren, bleef zitten. Anders dan den vorigen nacht, ’t tenger meisje nu ziend zooals ze in ’t sousterrain opgegroeid was, los van ’t beeld gelijk de paarde-oogen ’t hadden gevormd, nam Joep ’t wassen handje.

— Ik heb heel, héél veel van ’r gehouen, sprak-ie de niet-bewegende, moeilijk-hij-gende vrouw toe: als ze was blijven leven, zou ik voor ’r gezorgd hebben....

Ze antwoordde niet,gromde kreunend, nou

176