Joep's wonderlijke avonturen

’t die maanden bij hem had gedaan: ’k zal ’r schellen....

— Nee, weigerde ze nog eens: ....dat kun je die vrouw, die om Netje treurt, vanavond niet vragen — en dan: ik moet ’r aan wénnen — ik klee me uit op m’n stoel

— m’n bed voel ’k hier — ’t zijn geen a f-s tan den, Joep....

— En morgenochtend?

— Morgenochtend ook niet, klonk ’r stem zoo onbezorgd en vriendelijk of ze ’r bij glimlachte — God, de tegenstelling met zijn eerste dagen van woeste wanhoop en vloekend geklaag! —: morgen evenmin. — Niemand van de menschen benee zal ’r iets van begrijpen, dat ik zoo plotseling.... Is ’t niet?.... Laten we ’r niemand in mengen.... ’n Geheimpje voor ons twee, niet?.... En hoe eerder ik ’t geléérd heb, me in m’n eigen kamer te bewegen, hoe prettiger voor me zelf Slaap rustig.... En trek de deur achter je dicht, wil je....?

Op den looper vóór de deur beluisterde-ie de stilte van ’r kamer — toen, gestoord door gesnik en ingehouden gejammer aan ’t einde der gang, liep-ie ’r down en als in verkleuming heen.

Ze hadden ’t kistje, ruig-mal ding van

175