Joep's wonderlijke avonturen

zich naar ’r hand, die met de verliefdheid van ’n jongen kussend.

— Nacht Loek.

— Slaap wel, Joep.

Toen, omdat ze haast over den drempel struikelde, nam-ie nog eens ’r arm door den zijne, leidde ’r tot den stoel bij ’t bed, en plotseling, in dwazig vergeten van wat de dag aan ontzettend wonder gebracht had, ontstak-ie de kleine electrische kroon.

Ze hoorde ’t knippen van ’t koper beugel-tje, keek met schichtige schijnbaar-levende oogen naar ’m op.

— Wat doe je — waarom maak je licht? vroeg ze, pijnlijk glimlachend.

— Neem me niet kwalijk, zei-ie, beugel-tje weer neerknippend, en in ’t aangestort donker stond-ie even geprikkeld en verlegen — om dat te kunnen vergeten — ’r blindheid — om ’t hinderlijk, onnadenkend gebaar.

— Goeien nacht, Loek, sprak-ie toen weer van duister tot duister: ....goeien nacht — ’k zal de vrouw van den huisbewaarder bij je sturen, om je te helpen....

— Nee — doe dat niét.

— Alleen kun je ’t nog niet, zei-ie zoo aarzelend, zoo z’n woorden wikkend — als zij

174