Joep's wonderlijke avonturen

— Om jou....

— Als ’k had kunnen weten — die lange avonden — die lange nachten, dat iemand

— iémand — van me hield.... had je me niét hooren klagen, Loek.... Loek....

— Nu ziè je ’t — ziè je dat, lachte ze weer:

— ....als ’k bij je mag blijven, ben ’k gelukkig....

— Bij je mag blijven — mag blijven...., praatte-ie na: „als je bij me wil, wil blijven....

Voor ’t eerst drukte-ie ’r in z’n armen, met ’n zoo gloeiende onstuimigheid of-ie ’r ja-ren lief had gehad.

Maar ’m z’n kussen terug geven dee ze niet

— ’t geklepper der hoeven hoorde ze nog

— èn de woorden van de andere, voor wie-ie ’r dien eersten zienden nacht in den steek had gelaten....

— Nu moet je, als ’k ’t je niet te lastig maak, nog een ding voor me doen...., zei ze, tegen den avond.

— Wat je verlangen kan!....

— En zonder ’r bij te spotten....

— Natuurlijk, lachte hij.

— Ook zonder ’r spottend bij te dénken, Joep....

170