Joep's wonderlijke avonturen

in ’r stem om de aanwezigheid van de andere, die niet zooveel tact had heen te gaan, als ’r bezoek voor hem was.

— Rij je mee, Joep?

— Nee. Ik kan niet weg.

— Kun je niet weg? Zooveel zaken aan je hoofd?

— Ja, zei-ie stug.

— Zoo, antwoordde ze achterdochtig:.... je schijnt door je oogziekte op je intérieur verzot te zijn geraakt....

— Dat ben ’k...., glimlachte hij kalmpjes.

— Breng me tenminste tot aan ’t rijtuig, Joepje — als je ook dat niet te veel moeite is____

— Te veel moeite, nee...., aarzelde hij bijna grof.

— Ik wou je één moment iets privé zeggen, praatte ze luchtig.

— Ik kan even heengaan, zei Loek opstaand — maar dadelijk in de diepste machteloosheid greep ze de stoelleuning weer.

— Je hebt niét heen te gaan, Loek, kwam Joep ingehouden-driftig los: als je me wat te zéggen heb, Georgette, kun je ’t hier doen — voor m’n verpleegster heb ’k geen geheimen....

— Merci, sprak ’t bezoek vinnig: daar zal 166