Joep's wonderlijke avonturen

verwonderlijk glimlachend, dat de volste overgave van z’n gedachten bij haar, alleen bij haar was.

Ze vergat ’r blindheid, lette op ’t beweeg van z’n voeten, z’n stil staan, z’n weer prettig op en neer stappen, ’t bezorgd wikken en bijna kneden van dat waarover-ie sprak.

Hij begint van me te houden — hij begint, dacht ze — en dat deed ’r adem sneller, gejaagder, toch evenwichtiger in de donkerte van ’r hoofd, gaan.

Even, terwijl-ie dicht bij ’r stoel, zoo doo-delijk-stil of-ie ’r niet was, en zonder te ademen staan bleef — en toen weer ’r hand nam, had ze moeite ’r armen niet om ’m heen te slaan.

Maar de hand slipte in ’r schoot, en ’t zachte gespons van z’n voeten hervatte ’t schuchter-sponnend gepraat.

Hij zag niets van de palmen, niets van de luxe-planten, niets van de kostbare vazen en sier-hangers, niets van ’t zwaarder scha-duwgeweef achter de stores — telkens als-ie op ’r toe liep, haar glimlach ’n echo in z’n oogen gaf, keek-ie ’r aan, zag-ie ’r rustig gelaat, ’r glanslooze oogen, ’r gesloten kleinen mond — en omdat ze iets heiligs

163