Joep's wonderlijke avonturen

Hij had niet gevraagd: waarom heb je dat gedaan, Loek?

En zij had geen uitlegging te geven.

’t Was zóo volkomen, heerlijk, onaantast-baar-gaaf — ’t wéten van ’t groote geheim, haar geheim, zijn geheim.

Van ’t oogenblik in de auto, dat-ie in driftige dankbaarheid ’r hand had gekust, had-ie geen verdere toespeling gemaakt, geen verwondering geuit, niets, geen woord zelfs over ’r superbe, bovenmenschelijke daad gesproken.

’r Leek niets gebeurd, niets dat zich door den klank van ’n stem noodig had te verwezenlijken, niets dat bevestigd behoefde te worden.

Hij zag. En zij zag niet meer.

Maar aan de angstig-teere toewijding waar-mee-ie ’r hielp, zoo als ze één stap had te doen, aan de klein-vrouwelijke zorgjes — vóór alles aan anders, vervormd geluid van z’n woorden, woorden die ze nooit van hem had gehoord, woorden die ’n nieuw, eigen leven schenen te hebben, woorden als streelinkjes en langjarige intimiteitjes, woorden over alle-dags-dingen en toch met den ondergrond van echtste, blijdste vertrouwelijkheid — merkte ze, aldoor

162