Joep's wonderlijke avonturen

licht gebracht had, zulk een ontzettend offer niet met ’n paar oogen die geen sikkepit deugden, gelijk-ie pas had gezegd, beloonen.... Dus öf ’n ongepaste grap — öf — öf — indien Loek ’t ongelooflijke had bestaan — zou-ie ’r met andere, met dier-oogen, die ook hij had leeren kennen, zien — en in dat laatste geval was ze ’n heilige, had ze ’m dat jaar met ⁵n liefde, ’n bovenmenschelijke liefde, die-ie niet vermoedde, verpleegd.

— Ziezoo, zei de Prof, door ’n andere deur binnen komend: ze wacht je in de auto:.... ze was nog wat ellendig door ’t chlorofor-meeren, moest ook natuurlijk ’n deuntje huilen, omdat ’t ’r tegenviel, hum — hum!

— au revoir....

— Ik dank u zeer, zei Joep, bedwongen-hartelijk — wat drommel, wat had de man ’r aan, ’m na de nieuwe weldaad, voor de mal te blijven houden! —: ik dank u meer dan ’k zeggen kan....

— Jawel! Jawel!

— Maar dat van m’n pleegzuster had achterwege kunnen blijven....

— Zoo, zei de geleerde, den patiënt uitlatend.

Door de koelte der gang kwamen ze in ’t

156