Joep's wonderlijke avonturen

— ....Haar oogen aan jou af te staan....

— Ach kom! ....Ach kom! zei Joep, nog altijd aan ’n fumisterie denkend.

— Je hoeft me niet te gelooven, meneer — je krijgt ’r dadelijk zelf te zien — ze is hiernaast....

— Wie?....

— Dat verpleegstertje van je....

— Loek! Loek?....

— Dat zal wel — ’r naam heb ’k niet gevraagd....

— Heeft die zich aangeboden — om — om... Daar moest-ie bij gaan zitten — daar begon de wereld bij te draaien.

— Die wou met geweld met je oversteken, meneer....

— En heb je dat gedaan, meneer? viel Joep driftig uit.

— Ja, meneer....

— Dus dan is Loek — dan is Loek.... hakkelde Joep.

— Blind...., zei de Prof bot: en pro forma

— uitsluitend voor den vorm heb ’k ’r ’n paar niet zeer deugdelijke oogen, die ’k nog in voorraad had, maar die waarschijnlijk geen sikkepit deugen ingezet....

— Op je eerewoord? — Lieg je niet! zei Joep, hijgend opstaand.

154