Joep's wonderlijke avonturen

— Heel aardig! lachte Joep, uit z’n alles vervloekende stemming weggerukt — in ’t geschemer der studeerkamer, waar ieder ding kleurloos leek, maar innig van montere werkelijkheid tot ’m kwam, was-ie ’t gruwelijke van den nacht, de foltering der lange, zware uren, z’n haat en opstanding, als ’n plots doorstane ziekte kwijt....: heel aardig, professor — laat ’t van ’n mensch of van ’n dier zijn — van ’n ezel of van ’n voorwereldlijk schepsel! — jij ben ’n genie

— en ik zie zoo zonder stoornis, zoo magnifiek, dat ’k je om je hals zou kunnen vliegen!.... Als je ’n vrouw was, déé ik ’t....! De lust van ’t weer in ’t daglicht leven, maakte ’m dronken — de handen van den geleerde schudde-ie, of-ie ze uit de gewrichten zou trekken.

— Meneer, zei de Prof, zoo kalm of-ie over ’t weer praatte:.... ik hou je niét voor de gek.

— Ja — ja — hij is goed!

— ’r Was iemand hier, die zich voor je interesseerde — die meelij met je getob en geklaag had, die aanbood, bij wijze van proef....

— Die wat — die wat? viel Joep hem in de rede.

i53