Joep's wonderlijke avonturen

kweld werd — weer ’t ouwe, nooit geweten geluk terug had gekregen....

— Ik zal dezen keer uw wenken onvoorwaardelijk in acht nemen, professor, zei-ie, den man nu voor ’t allereerst, als mènsch ziend — den kop met de rooie haren, den verwilderden baard, de tweesoortige oogen —: ’k zal zóó trachten te leven, zoo met in-achtneming van alles, dat me geen accidenten meer gebeuren....

— Uitstekend, zei de ander droogjes: want ik heb je ’t allerkostbaarste, ’t met geen miljoenen te bereiken, in je oogkassen gezet — en niet van ’n dier....

— Niet van ’n dier?

— Nee — vriend.

— Ach kom, lachte Joep: ’k zie toch met die uitnemende oogen, dat ’t geen künst-oogen zijn!

— Dat zijn ze ook niet — ze zijn van ’n mènsch....

—Van ’n mensch, zei Joep, met ’n schrik

die z’n hart stil deed staan:  van ’n

mensch....?

— Mensch — homo sapiens, vertaalde de Prof: derhalve heb ’k me daarstraks met de bewering dat ze niét van ’n dier waren eenigszins vergist....

152