Joep's wonderlijke avonturen

ze ’r arm door den zijne stekend — of ze ’m jaren kende —: durf ik ook! — Dat met dieren schijnt niet te kunnen — de mijne zijn best....

— Nonsens, herhaalde hij: ’k denk ’r niet aan!

De vrouwenhand op zijn arm — ’t ongelooflijk voorstel brachten ’m radikaal in de war. Al z’n theorietjes over de vrouw — die de natuurlijke vijandin van den man was, die enkel geboren leek om ’m in z’n breedheid en goedheid, te nekken, te plagen, ’t leven te verkorten — al z’n haat en minachting tegenover die schepsels, gelijk-ie ’t Joep bij herhaling duidelijk had gemaakt, leien door de simpele woorden van de eene, die bereid was ’r gezonde oogen aan ’n man af te staan, ondersteboven. Als ze ’m niét voor de mal hield, als ze ’t méénde, zat ’r iets dwars....

Van achter ’t villatje kwam de auto met den slapende weer in ’t zicht, toen ze dringender aanhield.

— Luister nu eens, zei ze snel, omdat ze Joep zag bewegen: ’k geloof dat ’k ’t voor hèm over heb....

— Waarom?, vroeg-ie bot — ’r was meer van ’t leven, in de jaren dat-ie langs c h e-

142