Joep's wonderlijke avonturen

spreide hand of in de kneep van z’n vuist

— de pijnigende kilte der vijf vingertop-jes mee.

’t Doode, machtelooze handje hield’m vast, leidde ’m bij de wandeling, spon z’n gedachten in ’n ophitsende, afmattende, kolkende cirkeling.

In de zalen, benee, waar de bedienden begonnen te ruimen, hoorden ze duidelijk stap voor stap, ’t bangmakend, monotone gejaag der twee voeten — en ook Loek, uit ’r kamer komend, hoorde ’t.

Als-ie zoo vroeg, zoo onrustig op en neer liep, was-ie niet naar bed geweest.

Voor z’n deur luisterde ze, en toen ’t geklaag der twee voeten, dat hopelooze opwindende jachten, ’r tè duldeloos werd, opende ze angstig de deur, zonder aan kloppen te denken.

Met de handen op den rug, zeker van den weg dien-ie de laatste uren was gegaan, en met de vreemdelijk-open oogen blééf-ie loopen.

— Meneer, zei ze zacht — en ’t niet beslapen bed, z’n doodelijk-afgemat voorkomen, drongen ’r de tranen in de oogen.

— Wat is ’r?, vroeg-ie ruw, zonder ’r bij stil te staan.

135