Joep's wonderlijke avonturen

zou-ie ’t misschien hebben meegevoeld.

Nu móést-ie wèg, hinderden ze ’m, had-ie moeite niet grof uit te vallen, dichter als-ie zélf in z’n overspannenheid tot ’t kind-in-’r-donker, dan tot menschen met ziènde oogen, leek te staan.

In de slaapkamer, waar-ie door ’t kraaien der hanen, ’t frissche sjilpen der vogels en de bevende, onbestemde geluiden, die zich aan ’m opdrongen, den jongen dag hoorde naderen, bleef-ie in één niet te matigen gejaagdheid, in ’n hijgende onrust, die z’n vingertoppen dee tintelen en de onbegrensde leegte in z’n hoofd in schemer zette, driftig op en neer loopen — eindeloos op en neer — met zoo vlugge stappen, of-ie ergens heen moest, of ’n doel ’m wachtte, of-ie door niets mocht worden opgehouden. Van de tochting, die de vierkanting van ’t raam in z’n verbeelding beitste, langs de gladde baan van ’t bed, en van daar om de ronde tafel met ’t franje-kleed, liep-ie, liep-ie koortsig, veerkrachtig, zonder z’n veimoeidheid te voelen, zonder maar even neer te zitten.

Waar-ie ging, bij ’t venster of achter ’t ledikant of bij de rustbank — overal droeg-ie in de warmte van z’n hand — in de ge

134