Joep's wonderlijke avonturen

dat nog geen twee dagen geleden ’m met ’r heerlijk-vertrouwelijke jij’s en jou’s had getroost, en dat in z’n jammerstemming niet voor ’m bestaan had.

Ze bewoog niet, ademde niet — leek ’r toch door de ontzettende stilte rondom en de aanvoeling van ’r koel handje in ’t duister der kamer te zijn. Te zijn.

Van uit de donkerte waarin hij was opgesloten, om ’t even of ’t dag of nacht was, hield-ie door de vijf kleine, tengere, leven-looze vingers met ’t andere groote onpeilbare Donker gemeenschap.

Op de knieën glijdend, dicht tegen ’t bed aan, drong-ie z’n brandend voorhoofd tegen ’t handje van de echtste innigste vriendin, die-ie in de laatste jaren gekend had — was blij dat-ie ’r niet zag, dat-ie enkel ’n prachtig-teere herinnering had behouden. In die knielende, biddende houding, zonder ’n traan in de oogen, troffen ’m de vader en moeder — toen werd de afschuwelijke stilte door ’t geweeklaag, ’t gejammer, als door knoetslagen gestriemd.

’t Was niet aan te hooren.

Als ze minder misbaar hadden gemaakt, ’t verdriet niet zóó luidruchtig hadden geuit,

133