Joep's wonderlijke avonturen

Maar van benee, door de holte der gangen, drong ieder kwartier ’t kwellend rumoer van ’t antieke uurwerk.

Toen die vier had geslagen, stond-ie plots, als in schrik-overweldiging, voor ’t open raam stil.

Over den looper kwam ’t gestap van haastende voeten.

— Meneer, zei Loek in de deuropening. En door ’t ongewone, ingehoudene van ’r stem, wist-ie.

— Is ’t erger?, vroeg-ie hakkelend.

— Ik geloof, zei ze fluisterend: dat we de moeder moeten waarschuwen....

— Doe dat, zei-ie, met de hand den weg naar de deur zoekend, en terwijl haar voeten in de gang-kilheid kleine echo’s kreunden, schoven de zijne door ’t duister der logeerkamer.

Daar, onzeker van den stand der voorwerpen, tastte-ie benepener tot-ie een kleine, koude, machtelooze hand — en een mond, die met geen adem meer sprak, had gevonden.

Op den stoel bij ’t bed, als ’n oude man gebogen, hield-ie de verkleumde vingertjes in de lauwte van z’n twee handen — de vingertjes van ’t poppe-droommoedertje,

132