Joep's wonderlijke avonturen

por, en dadelijk over de opstandige woorden der vrouw heen, wetend dat-ie met ’n gezond óf met ’n ziek kind van Joep afhankelijk was, zei-ie: ,,’t Zal meneer zoo’n moeite veroorzaken.... Als ze ziek zijn leef je niet voor je plezier....”

— Pak jij ’r in ’n paar warme dekens, verzocht Joep, en ’t handje liet-ie niet los: ’k neem alles voor mijn rekening.

Loek hielp, de huisbedienden hielpen.

Toen de dokter kwam, lei Netje in’t groo-te logeerbed achter ’n laag stoelen, om ’r tegen te houden, als ze te erg woelde.

Met ’n bezorgd hoofd z’n recepten schrijvend, was de geneesheer over de nieuwe gril van den allerzonderlingsten blinde al even verbaasd als ’t personeel zelf.

En omdat de moeder niet in de kamer was, en je meneer Joep als vreemde gerust de waarheid kon zeggen, stak-ie ’t niet onder stoelen of banken, dat ’r door de acute her-sen-aandoening van ’t kind héél weinig kans op behoud was.

Dien nacht bleef Loek wakend. En Joep. De eene sigaret na de andere rookend,wonderlijk wakker, liep-ie in z’n slaapkamer op en neer.

130