Joep's wonderlijke avonturen

Enkel ’r koortsig-stootende adem antwoordde, en ’t handje trachtte zich los te woelen.

— Da’s vannacht ineene begonnen, klaagde de moeder: we zijn wel drie, viermaal voor ’r opgestaan.... En gloeien as ze doet!....

— Nou dan, Netje — ik ben ’t — scheelt ’r wat an?, vroeg Joep nog eens.

’t Kind bewoog niet, kreunde zonder te begrijpen wie ’r stond.

— Mijn herkent ze ook niet, praatte de moeder huilerig.

Met de hand tegen den vochtigen muur der alkoof, overdacht Joep, dat ’t meisje hier niet mocht blijven.

— Pak ’r warm in, zei-ie: boven is meer plaats.

— Nee, weigerde de vrouw beslist: ik wil ’r zelf verplegen!

— Jullie kunt toch moeilijk met ’n ziek kind in één bedstee slapen, poogde Joep ’r te overtuigen.

— We hebben ’t wel zoo lang met ’n gezond kind gedaan, zei de moeder, een zwak oogenblik de onderdanigheid van ’r leven vergetend.

Maar ’r man gaf ’r ’n por — ’n geluidlooze

129