Joep's wonderlijke avonturen

handen op den rug ’t zekere wegje van de klok naar den vensterhoek bewandelend: ....hahaha! In stilte! In stilte — durven ze, durven ze, de helden! God is ’n ding van je geweten. Wie leeft ’r volgens z’n geweten? Wie?.... Wie heeft den moed, uur aan uur, z’n geweten hooger dan z’n tijd te stellen? Wie?.... Geen tien menschen! Geen tien!.... Ze richten zich allemaal naar anderen, maken met d’r geweten ’n accoordje.... De lichamen van je braafste burgers, moest je als ’n jas kunnen keeren, met de voering naar buiten en de goeie zij naar binnen, de voortreffelijke zij met de wenkbrauwen, de wimpers, de oogen.... Dan zouen ze d’r geweten èn iets van God zien.... Is u ’t met me eens?

Nog altijd met de handen op den rug,bleef -ie dicht voor ’r stoel staan — ’r antwoord wachtend.

— Misschien, zei ze na ’n aarzeling — en ze hield van ’m op dat oogenblik, toen-ie met z’n blinde oogen in de buurt van de dingen, waaraan zij ’t liefst dacht, was gekomen.

Voor de eerste maal, zoolang ze ’m oppaste, scheen-ie aan iets kostelijkers gedacht te hebben.

126