Joep's wonderlijke avonturen

waarin ’k ook meen te leven, als ’n outsider bij, als iemand die nog enkel te glimlachen weet.... De eene generatie reikt ’r zotteklap, ’r bedrog, ’r groen-aan-dorre-takken, ’r eerzucht en nonsens aan de volgende, die ’t spelletje opnieuw weer zoo frisch begint, of ’t nog nooit geleefd en gespeeld werd.... Ik zou ’t wel ’ns willen meemaken, dat de heele wereld, zonder een uitzondering één week blind werd — behalve de kinderen.... Wat zouen ze in zoo’n week met oogen-naar-binnen leeren kijken, losraken van malle ambitietjes....

— ’n Geloovig mensch is daar los van...., klonk ’r zekere stem bij de tafel.

— Haha! viel hij uit:.... ’t krakeel van de verschillende gelóóvigen is minstens zoo zot als de rest. In ’n woud zie je geen bosch door de boomen. En God zien jullie niet door je kerken! Je weet toch wel, zuster, dat de menschen banger voor de menschen dan voor ’n God zijn....

— Dat weet ’k niet, ontkende ze, bevreesd dat-ie in den ouden toon voorti zou gaan.

— Wie durft z’n éigen leven leven? drong-ie aan.

— Heel veel — in stilte, zei ze.

— Hahaha!, lachte-ie opstaand en met de

125