Joep's wonderlijke avonturen

z’n vernuft en venijnig gespot!

’s Avonds in de rust van ’t huis, liet-ie ’r de gebeurtenissen van den dag opdreunen, rustig, zonder interrupties, en als-ie wist dat ze in den bijbel las, glimlachte-ie nog wel, maar storen als vroeger, storen met z’n ongeloof en z’n geblageer, deed-ie ’r niet.

Ze begonnen elkaar te naderen — zwakjes te naderen — zij, met ’r vertrouwen op ’n Godheid, die alles zoo wilde, die in zijn almacht hoog boven ’t aardsche stond — hij, in z’n steunloos aanvaarden van ’n leven, dat-ie ’n gevecht van schoonheid en zotheid vond, gevecht waarin de zotheid de baas was.

— Dank u voor de voorlezing, kwam-ie op ’n avond los: nu wéét ’k weer, wie ’r geboren, wie ’r gestorven is, en wie ’n lintje kreeg, en wie ’r naast z’n epauletten ’n sterretje bijtellen kan, en welke dominee naar ’n andere plaats is beroepen, en wie alweer ’n boek schreef, en welk volk voor de zoo-veelste maal lust heeft om met ’n ander volk te vechten, en welk geacht burger zeventig jaar oud is geworden, èn dat de hausse-partij ’t op de Beurs van de baisse gaat winnen — nu wéét ik ’t weer — dank u wel — ’k zit ’r in m’n donkere kamer,

124