Joep's wonderlijke avonturen

Met z’n drieën, de voorzichtig-stappende blinde, de voorzichtig-leidende verpleegster en ’t altijd hardop-bewerende kind, doorwandelden ze de breede zonnige lanen van ’t park, en als ze voorbij een van de tuinknechts kwamen of voorbij een van ’t personeel, dat nog altijd meende dat meneer weer zag — gingen de petten niet alleen eerbiedig, maar ook met ’n tikje genegenheid af, omdat ze ’t zoo verduiveld aardig vonden, dat hij zich voor een van hun kinderen interesseerde.

— Ik geloof, zei Joep in die dagen, z’n arm door dien van Loek: dat ik dat kind ga adopteeren.... ’r Vader en moeder houden ’r twee over.... Drie is te veel....

Daar redeneerde ze glimlachend tegen in, dat ’t bezwaren zou hebben één kind in weelde op te voeden in ’t zelfde huis, waarin de vader, de moeder, de broertjes in ondergeschikte betrekking bleven.

— Dan gaan wij drie op reis — of ik zeg ze den dienst op, antwoordde hij lachend, en de vijf kleine vingertjes drukte-ie stevig in z’n groote hand.

Zij glimlachte ook. Het was zoo weldadig, dat-ie belangstelling voor anderen toonde

— haar niet meer kwetste en kwelde met

123