Joep's wonderlijke avonturen

boden proefneming met m’n oogen gedaan

— als ’k me niet bedrieg, heb ’k je hulp weer hard noodig....

— Weer hard noodig.... zei ze bezorgd.

— Als ’k nog iéts zie, praatte-ie in verzadiging: is ’t hier donker — goddank! — ’k heb zoo’n kwelling doorstaan....

In den ’m weer zalig-omringenden nacht

— den nacht zonder spoken, zonder gedrochten, zonder misvormde menschen en dieren — ’k heb op oud-testamentarische wijze m’n oogen uitgeschreid, spotte-ie — in de verheugende aanvoeling van ’r meelij en innige vriendschap — begon-ie ’r te vertellen van de kateroogen, van de paarde-oogen.

Haha! ’n Geheim behoefde ’t niet langer voor ’r te blijven, zooals de kwakzalver ’t per se had gewild — want nóóit, nóóit liet-ie meer eenig geknutsel, eenige proefneming toe.

Haha! Liever z’n vroegere rust als blinde

— liever z’n verder leven op vreemden en vooral op haar aangewezen, dan de bezoeking van ’n z i e n waar ’n mensch niet voor geschapen was.

Zoo, in de blijdschap van hervonden rust, sprak-ie dien avond....