Joep's wonderlijke avonturen

Sterker gebogen, zacht huiverend, half wakker, half van vermoeidheid ingeslapen, tóch alle geluiden buiten duidelijk hoorend, trachtte-ie ’t doorleefde, van af den rit in den auto tot ’t gespeel met de kinderen op te rakelen.

En eerst bij de vrindelijk aannevelende visie van ’t kind in de bedstee benee, ’t meisje met ’t goudhaar op de peluw — en de mishandelde pop in ’r armen, vergat-ie z’n tranen, hield ie den vreemden glimlach, den uit herinnering aandwalenden gelukslach tusschen de warmte van z’n handen.

Met ’n kopje koffie wekte Loek ’m.

Ze sloot de gordijnen, stak ’t electrisch lampje aan, zette zich aan de andere zij van ’t bureau, toen-ie ’r vroeg te blijven.

— Ik geloof, zei-ie mat, met ’n gevoel van diepe gelatenheid: ’k geloof, zuster, dat ’k daar straks minder onredelijk was dan ’t wel leek — missen kan ’k u nog niet....

Z’n tastende hand poogde ’t leege kopje neer te zetten. Met ’t geluid van bitse scherven viel ’t op ’t tapijt.

Dadelijk bukte ze.

— Laat ze maar liggen, glimlachte-ie: dat is ’t teeken dat ’k nog niet héélemaal zie — ’k heb daarnet, toen ’k alleen was, ’n ver

120