Joep's wonderlijke avonturen

ste bezoek bracht, dat ’t heerlijke pracht-kind met ’r droom-oogen en ’r slank vrou-we-lichaam ’m nooit anders dan in haat kon gezien hebben, in haat over ’m gehoord, in haat over ’m gedacht.

En dat laatste, juist dat laatste — ’t als ’n boeman, ’n afschrik, ’n altijd frissche angst, in de ongerepte droomwereld van ’n kind met poppe-moedertjes-zorgen bestaan — dat zich voelen en wéten als ’n bonk zelfzucht bij ’t lieve, aanbiddelijke, onwerkelijke, diep-ontroerende doen, bewegen, ge-dachtetjes-vormen van ’t meisje, dat tot dat moment onder z’n voeten geleefd had, onder z’n voeten ’r liedjes fluister-gezongen, en in de armoeds-bedstee geslapen, terwijl hij ’r geen seconde over gepiekerd had ’ns te inspecteeren hoe z’n „menschen”behuisd waren — dat dee ’m ’t hoofd bij de verlegen glimlachjes der van genot om zulk bezoek haast gnuivend-glunderende vrouwen, in dwaze bedremmeling buigen. Meer dan ’n half uur bleef-ie bij ze — en als in z’n verre jeugd na de lezing van ’n pakkend-emotioneerend boek — o, de boeken, waarbij je met heerlijk-troebele oogen las! — kreeg-ie ’t spijtig sentiment dat ’t „uit” was, toen-ie, na Netje als ’n wolk

ns