Joep's wonderlijke avonturen

tanden liepen lachend tusschen de vluch-ting van ’r lippen te hoop — tanden als straatkeien — wangen als varkensblazen — lippen als plat-gemepte magere lapjes op ’t slagersblok....

Weer zei de stilte iets geniepigs en nijdas-sigs — de stilte, die weet van ’t verleden had — die den huisbewaarder en z’n vrouw voor jaren in zorgen en angsten had gekend, toen de kleine Net op komst was — en ze bang voor d’r baantje waren, omdat meneer ze al bij de geboorte van Christi-aan ongemakkelijk had duidelijk gemaakt, dat ’t genóèg was, dat-ie geen huisbewaarders met blerrende kinderen wou, dat ze te kiezen hadden tusschen géén-kinderen-meer en d’r betrekking....

Als ze daaraan dacht — an die ellendige dagen — an ’t zich ziek houen bij ’r man’s zuster toen ’t zoover was — an ’t met wrok en gehuil uitbestejen van ’t meissie — tot ’t door meneer’s plotselinge blindheid eindelijk binnengesmokkeld kon worden — as ze daarover met ’r man in de stilte zat te mokken, had die stilte ’t een-en-ander gehóórd — en nóu — allemachtigste! — dee ie ze om ’t kind, om dat kind, de onderscheiding van ’n bezoek an, lachte-ie Netje