Joep's wonderlijke avonturen

die d’r bord leeg aten — enne die bijtijds vroegen as ze ’n groote of ’n kleine mosten doen — verteld.

En omdat ze zoo dringend vroeg of-ie morgen héüsch,maarhéüsch,hè? — en zonder jokkes, hè?— en niet-voor-de-mal hou-en, hè? — en hóór-ie, hè? — werom zou kommen om weer met ’r in den moestuin zoo écht te spelen — en ’r als door zilveren wanden resonneerend stemmetje ’m ’n niet meer te missen bekoring was geworden, liep-ie mee de trap af naar ’t sousterrain, waar de bewaarder huisde, en waar ze gauw, heel gauw „leggies wou doen”, omdat ze zoo vrcéselijk, vrééselijk moei was, hé — hóór-ie — bè-jij ook zoo moei — hè?....

In de lage balken-kamer, met de zware tralies voor de gelijk met ’t plaveisel in nis-vorm krommende vensters, brandde de lamp al, en om de tafel met van onthutsing om dat bezoek niet meer kauwende, volle monden, zaten de moeder, ’n bezoekster en twee grootere jongens.

Ze vergaten op te staan,zóó razend-gebluft en verschrikt als ze door ’t bezoek van meneer, die hier nog niet één voetstap had liggen, waren.

109