Joep's wonderlijke avonturen

— Hoe heb ik ’t met jullie? vroeg-ie met ’n geluid dat niet bij hem scheen te behoo-ren: durft niemand ’n mond open te doen? Nog zwegen ze.

— Wie is de oudste? hield-ie vriendelijk aan.

— Ik, zei de rakker van den koetsier — en tegelijk keek-ie z’n speelmaats verlegenlachend aan: ikke....

— Zoo — en hoe heet je?

— Jan....

— Enkel Jan?

— Jan van Ommen — zooas me vader,

hè?....

Dat laatste, met minder schroom beweerd, dee de achterste meisjes — lieve hemel: die blonde, breede gezonde vróuwen! — met niet in te houden falset-proestlachjes gie-gelen.

— Ik wed — Jan van Ommen, zei Joep, den kindertoon pakkend: ik wed dat jij niet in den grooten appelboom in den moestuin durft klauteren, om appelen af te schudden....

— Nee — dat durf ’k niet, praatte de pracht-man dadelijk: we maggen niet in den moestuin....

— Voor wie niet?

104