Biecht eener schuldige

Vrijdag.

Vandaag, koortsig, hoestend — ’k heb die gure ochtenden, bij ’t deur*openmaken, ’n kou opgeloopen — vandaag me met geweld op de been houdend — de ellendige gedachte ziek te worden, ziek in 'n huis waarin je niet verpleegd wil worden! — vandaag heb ’k aan alles getwijfeld, aan mezelf, m’n voornemens, m’n genegenheid, m’n wil.

Waarom is ’n dier gelukkiger?

Leeft ’t z’n tijdje niet — zoo kort als wij — zónder den jammer?

Is ’r ’n voorstelling van ’n dier, dat ’n herinnering niet van zich afkan zetten, te maken?

’n Herinnering die martelt, nooit inslaapt, nooit begeeft — ’n herinnering, die uren tot eeuwen foltert, die je besluipt, dag en nacht, avond en morgen, zachtjes, onheftig, verbitterd, wanhopig...

In de stille van ’t huis, als ’k in ’n vermoeiende bezigheid even ga zitten, lijkt ’n lach op me toe te gillen...

’k Heb Cor verteld dat ’k scheiden ga — ’r belofte