Biecht eener schuldige

Donderdag.

’k Ben down.

Om elf uur opgestaan, kapot van vermoeidheid. De reactie der weken ongewoon werk. Noodweer den heelen nacht, nu nog. In fatale lusteloosheid lei ’k te luisteren — toen ingeslapen, opgefrischt, bleef ’k bij ’t driftig gedwarrel, ’t stooten en stampen der takken, droomen. Ik hou van winterstormen, ’t gieren en beuken van wind, ’t onstuimig jagen van wolken, ’t gevecht van den rook uit de schoorsteenen, die in z’n worsteling built, in zwarte stuiping vervloeit, ’k Hou van hartstochtelijk geraas en gerucht dat ’t huis doet beven, den schouw met ’t geklaag van ’n gewond mensch vult. Als ’k de oogen sluit, voel ’k ’t rumoer en gezucht, ’t kraken en steunen, als ’n troost...