Biecht eener schuldige

Zaterdag.

Cor, k fatsoenlijks wat je je denken kan — zwanger!

Terwijl ze ’t zeil lag te wrijven — ik de winter-kleeren ordende — werd ze doodsbleek, begon te vomeeren, de derde keer in een week.

,,’k Zal voor jou dokter Jansen ’ns laten komen, kind,” zei ’k bezorgd.

„O God, nee,” smeekte ze ’r vuisten tegen ’r lichaam duwend.

„Waarom zeg je dat zoo verschrikt?”, vroeg ik.

„Omdat...”, haperde ze — snikte *r op los.

Eerst deed ’k ’n paar domme vragen — of ze pijn voelde — of ze méér met ’r maag sukkelde — hoe wou ik van zulke gebeurtenissen weet hebben — toen, bij de sérieuze herhaling, dat de dokter als-ie langs kwam, ’r onderzoeken zou, viel ze door de mand.

As mevrouw    wist    —    as mevrouw wist, wist, wist! —

’r niet    op slag    gedaan    wou geven — want, o God, ze

was ’r    zoo an    toe    —    zoo bang voor ’r moeder, die

’r lam    zou ranselen    as    ze ’r achter kwam — ’r moeder

was zoo krimmeneel as ze begon — die wist ’r niemendal van, dat ze al van kermis af scharrelde — met kermis was ’t gebeurd — die dolle nacht, toen mevrouw ’s morgens op de kanapee lee, meneer zoo opspeelde...

„Wil-ie je dan niet tróuwen, Cor?”