Biecht eener schuldige

170

brood was ’t mijne — zijn welvaren ’t mijne. Met m’n oorknoppen, m’n trouwring, zou ’k den eersten tijd wel geen bokkesprongen hoeven te maken — als tóén.

„Gelukkig in ’t spel — ongelukkig in de liefde,” geestigde-ie z’n bord toe.

„Als jij zoo continueert,” vervolgde-ie in denzelfden schamperen toon van spot en voor-de-mal-houderij: „zal ’k me als ’n heer-op-kamers gaan voelen. Enfin, je prends mon bien oü je le trouve. Wil je gelooven, dat terwijl ’k in den coupé zat, ’k smakelijk heb gelachen. Onze verhouding is ’n klucht — ’n prachtig gegeven voor ’t tooneel. ’n Vrouw die ’r man aanmoedigt, om bij andere vrouwtjes... Hahaha! ”

„Zou je niet op diè manier willen voortgaan?”, vroeg ’k.

„Waarom niet?”, sprak-ie gemoedelijk: „praten zul je me toch wel willen toestaan ? In den coupé dacht ’k ’r an, dat als in MIe huwelijken zulke hoog-komische intermezzo’s voorvielen, zulke kuische besluipingen van man of vrouw, bij de een of andere verliefderigheid van ’n paar weken, de wereld ’n cancaneerend dolhuis zou worden, ’t Leven is gezond, type.”

„Wil je nog wat andijvie?”, vroeg ’k, ’r niet op ingaand. „Alsjeblief wat andijvie,” lachte hij: „Gesteld dat èlle mannen zoo’n fumisterie van de vrouw zoo gezellig als ik zouen opnemen, wat zou ’r dan van ’t huwelijk worden, type?”

„’n Huwelijk als dat van óns,” zei ’k onwillig — besloten ’t vroeger gesprek niet op te rakelen — „kun je maar voor ’n kwart met andere huwelijken gelijkstellen” ...

,,’k Ben nieuwsgierig,” viel-ie me vroolijk in de rede —